Heita - Mental coach (column)
 |
|
Niek Verhoeven (23), student journalistiek uit Gendt, schrijft vier keer een column genaamd Heita (Afrikaanse welkomstgroet) in De Gelderlander over zijn Zuid-Afrikaanse avontuur. Dit is de derde aflevering van maandag 1 maart.
Door: Niek Verhoeven | De Gelderlander
Het huis van de familie Samuel in de Zuid-Afrikaanse achterstandswijk Hawston is klein. Sober, met slechts een oude televisie en radio als decoratie. Muren, dak en stopcontacten zijn niet afgewerkt en de gure wind raast door de kieren van het huis. Een gemiddeld huis in Hawston is niet veel groter dan een blokkendoos, iedereen loopt af en aan over de stoffige zandwegen. Overal op straat spelen kinderen, zitten mensen voor hun krotten wezenloos voor zich uit te staren, niets te doen. In een enkel geval moet een gezin met opa, oma, vader, moeder en twee kinderen in drie bedden slapen. In een ruimte van vijf bij vier meter.
Ik word een week lang rondgeleid door Desmond Samuel, een wat oudere heer. Hij is de pastoor van de gemeenschap en voorzitter van de lokale voetbalclub en begroet mij als de grote verlosser van het dorp. Zo gaat het ook als ik word gezegend in de kerk. Een bezoekende pastoor roept me naar voren en introduceert me als de man die het dorp een betere toekomst geeft. Ik voel me wat ongemakkelijk, probeer met een speech de bezoekers op hun gemak te stellen. Zo gaat het de hele week. Als mental coach probeer ik kinderen te stimuleren.
Ik hoor ze steeds meer, de verhalen over het belang van sportende kinderen, over transportproblemen en het ontbreken van sportfaciliteiten. Op de lange zandweg naar het sportpark van de enige club in Hawston, Young Dolfins, stuift het stof in het rond. Slechts één veld, noem het een veredelde zandvlakte, is beschikbaar voor voetbal, het andere voor rugby, volkssport nummer één in Zuid-Afrika. In het land van WK 2010 verdienen voetballende kinderen een beter veld. Pilonnen ontbreken, daarom markeren we het veld met bidons en schoenen van kinderen. Want de meesten spelen op blote voeten. Een grote lach op de ruim honderd kindergezichtjes maakt al deze gebreken goed wanneer ik ze een clinic voorschotel. Even later ondervind ik de gevolgen van het uitdelen van hesjes, ballen en kleine presentjes: een uur lang handtekeningen op kleine kinderarmpjes uitdelen. Het is waar: voetbal kan mensen dichter bij elkaar brengen. Een dag niet gevoetbald is een dag niet geleefd. Dat is de lijfspreuk die past bij de Afrikaanse jeugd in Hawston.
|
|
|
 |
